
Ciężko za każdym razem więcej strzelić goli w sytuacji, kiedy średnio tracimy dwie bramki w meczu. Na szczęście jesteśmy w czubie tabeli, ale jeśli marzymy o 1 lub 2 miejscu, to musimy poprawić się w grze defensywnej – mówi prawoskrzydłowy Mateusz Szwed, jeden z najlepszych piłkarzy Mazovii w trudnym meczu z ŁKS II Łódź (2:3).
—-
Redakcja: Tydzień temu nie wystąpiłeś przeciwko Mławiance (3:1), a byłeś szykowany do pierwszego składu… W minionym tygodniu już normalnie trenowałeś?
Mateusz Szwed: Dopadł mnie wirus układu pokarmowego i w dniu spotkania przeciwko Mławie ciężko mi było wstać z łóżka. Nie było szans na grę. Natomiast od początku następnego mikrocyklu już trenowałem, we wtorek na nieco mniejszych obrotach, zaś od środy na pełnych obrotach.
Red.: W sobotnie południe zagrałeś 30 minut przeciwko ŁKS II Łódź. To było Twoje najlepsze pół godziny w tym sezonie?
M.Sz.: To były niezłe dwa kwadranse w moim wykonaniu, szkoda tylko, że nie zdobyliśmy choć punktu do tabeli. Bo przecież najważniejsza dla nas jest klasyfikacja III ligi. Myślę, że najlepsze mecze jeszcze przede mną.
Red.: Wchodząc na boisko przy 0:3 wierzyłeś, że nasz zespół jest w stanie strzelić przynajmniej honorowego gola?
M.Sz.: Wiary nam nie brakowało, do ostatniego gwiazdka mieliśmy trzydzieści kilka minut wraz z doliczonym czasem. Bardzo istotne było, abyśmy strzelili pierwszego gola, a stało się to dość późno. I finalnie zabrakło nam 5-10 minut. Jeszcze w ostatniej akcji mieliśmy szansę na 3:3.
Red.: Dograłeś na „nos” Mateuszowi Augustyniakowi, a na koniec z trudnej pozycji dobiłeś piłkę do siatki po strzale Adriana Gilanta. Niewiele było miejsca między słupkiem a bramkarzem. Więcej satysfakcji miałeś z asysty czy bramki?
M.Sz.: Z jednego i drugiego jestem bardzo zadowolony. Dołożyłem kolejne cegiełki dla zespołu, choć tym razem ani nie zwyciężyliśmy, ani nie zremisowaliśmy. Indywidualnie też cieszą kolejny liczby przy golach i asystach. Tak jak podkreślałem, ważne abyśmy jako drużyna punktowali.
Red.: Mogłeś zapisać jeszcze jedno kluczowe podanie do „Augusta”, ale chyba minimalnie piłka przeszła nad wysokim napastnikiem.
M.Sz.: Tak, niewiele zabrakło przy innym dośrodkowaniu do Matiego, który dobrze wprowadził się do gry w drugiej połowie. Było czuć, że bramka dla nas wisi w powietrzu. Dla niego z pewnością też gol wiele znaczy, bo się przełamał i odblokował po długich tygodniach czekania. Fajnie, że mogłem trochę mu w tym pomóc. Bardzo potrzebny jest nam „August” zdobywający bramkę za bramkę i w najbliższych dwóch meczach, i tych spotkaniach w 2027 roku.
Red.: Rezerwy ŁKS wzmocnili m.in. Terlecki, Nowakowski, Piasecki, Prusiński, Wiech itd. Podstawowy skład III-ligowca to była ławka z pierwszej ligi. Tymczasem Mazovia wraz z upływem minut radziła sobie coraz lepiej, a czy według Ciebie zasłużyliśmy na punkt?
M.Sz.: Faktycznie zagraliśmy z rezerwowymi pierwszoligowego ŁKS Łódź. Więc poprzeczka dla Mazovii zawieszona była wysoko. Wydaje mi się, że w pierwszych 20 minutach mogliśmy zagrać trochę odważniej. Trzeba przyznać, że przeciwnik grał na dużej intensywności i utrzymywał się przy piłce. Inna sprawa to bramki, które tracimy… To nie przystoi zespołowi, który chce walczyć o najwyższe cele w tej lidze. Musimy zapomnieć o takich błędach, jeśli w rundzie rewanżowej chcemy dogonić lidera i wicelidera.
M.Sz.: Po rundzie jesiennej 4 miejsce, choć jeszcze dwie kolejki awansem z wiosny. Patrząc na bilans w czołówce naszą bolączką jest strata 32 goli, czyli praktycznie 2 na mecz. Najlepsi mają o połowę mniej.
To jest największa rzecz do poprawy w naszym zespole. Oczywiście, chwała nam za to, że przy tylu straconych potrafimy strzelić jeszcze więcej i wygrywać. I cały czas jesteśmy w czubie tabeli. I w tym tygodniu, i przez całą zimę musimy skupić się nad wyeliminowaniem błędów w grze defensywnej. Abyśmy w końcu zaczęli grać na zero z tyłu, tak jak w drugiej rundzie IV ligi.
